Αν έχεις δουλέψει ποτέ σε κουζίνα, ξέρεις ήδη το σκηνικό: Ένας σεφ γονατιστός μπροστά σε έναν κάδο σκουπιδιών, καταβροχθίζει ένα μισοκαμμένο μπιφτέκι σαν να είναι η τελευταία του μέρα στη […]
(Ή αλλιώς, πώς ένας σεφ βρήκε τον Δάσκαλο του Κουζίνα-Φου.) Κάθε σεφ φτάνει κάποια στιγμή σε ένα σταυροδρόμι. Το μενού πρέπει να αλλάξει. Κάποια πιάτα πρέπει να φύγουν. Κάποια καινούρια
Κάποτε, όταν έμπαινες σε μια επαγγελματική κουζίνα, ήξερες ότι βρισκόσουν σε ιερό έδαφος. Ο σεφ δεν ήταν απλώς το αφεντικό – ήταν ο πατέρας σου, ο μέντορας, το άτομο που
Ξέρεις τι με νοιάζει στην κουζίνα; Να είσαι στην ώρα σου, να σέβεσαι τους συναδέλφους σου, να κάνεις τη δουλειά σου και – το πιο βασικό – να μην είσαι
Ξέρεις ότι έχεις δουλέψει πολλά χρόνια ως σεφ όταν το μόνο πράγμα που σε ηρεμεί στο σπίτι δεν είναι ο ήχος της θάλασσας ή το χαλαρωτικό τιτίβισμα των πουλιών, αλλά
Αρχαία Ελλάδα, 5ος αιώνας π.Χ. – Η πρώτη πραγματική «Iron Chef» μάχη δεν έγινε στο Τόκιο του 1993, αλλά στα συμπόσια της Αθήνας. Οι μάγειροι εκείνης της εποχής δεν ήταν
Κάποτε οι μάγειρες ήταν σαν τους ροκ σταρ των 90s – κουρασμένοι, μισο-αλκοολικοί, καμένοι αλλά γαμημένα αφοσιωμένοι στο χάος της κουζίνας. Μετά ήρθε ο COVID. Και ξαφνικά, το service έκλεισε,
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ MICHELIN Fine dining, λένε. Βαριές λέξεις. Σοβαρό πράγμα. Μόνο που fine dining δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν είναι οι σούπες-αφροί, τα «αναδομημένα» γεμιστά, τα 12
Έμαθα να μαγειρεύω από γυναίκες. Από τη μάνα μου που μπορούσε να φτιάξει παστίτσιο για δεκαπέντε άτομα με ένα μωρό αγκαλιά, ενώ ο πατέρας μου γκρίνιαζε για τον Ολυμπιακό στο
